Start Duchowieństwo
PDF Drukuj Email

- Krzysztof Borowicz (od 2014)

- Tadeusz Murawski (od 2001-2014)

- Ryszard Makowski (1997-2001)

- Zygmunt Humerczyk (1968-1997)

- Kazimierz Słupski (1945-1968)

- Wojciech Bajerowicz (1923-1944)

- Kazimierz Rolewski (1922)

- Czesław Bogacki (1921-1922)

- Stefan Ogrodowski (1920-1921)

- Jan G. Bombicki (1913-1920)

- Franciszek Ptaszyński (1869-1913)

- Ignacy Sumiński (1865-1868)

- Jan Pawłowski (1841-1864)

- Jan Robiński (1839-1840)

- Franciszek Bażyński (1827-1840)

- Ksawery Rutkowski (1805-1827)

- Michał Kriiger (1799-?)

- Andrzej Wyrwiński (1777-1798)

- Piotr Skorkowicz (1762-1777)

- Wojciech Cielecki (1730-1762)

- Stanisław Świerczewski (1718-1730)

- Andrzej Józef Wosior (1715-1718)

- Gaspar Michał Ryżycki (1700-1715)

- Ludwik Dulski (1700)

- Stanisław Jędrzyński (1678-1700)

- Wojciech Szamotulski (1651-1677)

- Mikołaj Głębocki (1586-1595)

- Piotr Rachanowski (1546-1556)

- Stanisław Bojanowski (1541-1546)

- Błażej z Buku (1529-1534)

- Andrzej Gnuszczyński (1496-1529)

- Maciej Ceradzki (1479-1495)

- Jan Konarzewski, (1479)

- Piotr Świeczek (1467-1479)

- Filip (1432-1467)

- Jan z Buku (1428-1432)

- Jan Ceradzki (1402-1428)

- Michał (1391)

- Ja­kub (1390)


Na podstawie książki: L. Wilczyńskiego "Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ceradzu Kościelnym w latach 1918-2008"

 

Ks. Tadeusz Murawski. Urodzony 24 września 1959 roku w Krotoszynie, syn Mieczysława i Teresy Antczak, posiada troje rodzeństwa - siostry, z których jedna wstąpiła do zgromadzenia sióstr nazaretanek (s. Christella). Szkołę podstawową ukończył w Krotoszynie, później uczył się w Liceum Zawodowym w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie zdał maturę (1978) i zaraz potem wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownym w Poznaniu (1978-1984). Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1984 roku w katedrze poznańskiej.  Po święceniach pracował, jako wikariusz w następujących pa­rafiach: Opalenica (1984-1986), Szamocin (1986-1989), Śmigieł (1989-1994), św. Kazimierza w Lesznie (1994-1998) oraz Chojnicy-Morasku (1998-2001). Uroczystego wprowadzenia nowego proboszcza do parafii do­konał ks. bp Zdzisław Fortuniak 14 lutego 2001 roku. Jednym z pierwszych wydarzeń w życiu duszpasterskim ks. proboszcza Murawskiego był udział w otwarciu i poświęceniu gimnazjum i sali gimna­stycznej w Grzebienisku oraz poświęcenie Groty Matki Bożej w Grzebienisku wybudowanej ze składek Matek Różańcowych i datków parafian.Wizytujący parafię w maju 2004 roku ks. bp Zdzisław Fortuniak podkreślił trud kontynuacji dzieła poprzedników. Bi­skup chwalił obecnego proboszcza za regularne odprawianie mszy św. w kaplicach zamiejscowych oraz troskę o sakramenty i głoszenie Słowa Bożego. Wskazania powizytacyjne biskupa zwracały uwagę na koniecz­ność jeszcze większej pracy w zakresie katechizacji dzieci i młodzieży, przy czym - co biskup chwalił - istniejący Zespół ds. Wychowawczych był dobrym początkiem realizacji tego ważnego zadania.

W podsumowaniu kolejnej wizytacji biskupiej w 2007 roku podkreślano duże przywiązanie do wiary i wychowania młodego pokolenia w części rolniczej, mniejsze tam, gdzie były PGR i Rolnicza Spółdziełnia. Wiele troski o wygląd kościoła parafialnego i utrzy­manie kaplic. Otwartość na inicjatywy duszpasterskie i wspieranie kapłana. Ks. bp Grzegorz Balcerek podkreślił z uznaniem, że para­fia organizuje rekolekcje wielkopostne w szkołach oraz regularną katechizację w szkołach podstawowych (Grzebienisko, Gaj Wielki, Ceradz Kościelny) oraz w gimnazjum w Grzebienisku.

Wspomnieć także należy o wydawanym od września 2001 roku parafialnym Biuletynie Informacyjnym „Czeczerad", gdzie za­mieszczane są podstawowe informacje, z życia parafii, archidiecezji i kraju.

Mianowany przez Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego z dniem 25.8.2014 r. proboszczem parafii pw. Ducha Świętego i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gostyniu.

Ks. Ryszard Makowski. Urodzony 29 lipca 1944 roku w Gestorf, syn Stefana i Zofii z domu Denga1. Po wojnie ojciec pełnił obowiązki kościelnego w kościele farnym w Poznaniu. Uczył się w Szkole Podstawowej nr 37 w Pozna­niu (1958) oraz w Technikum Geodezyjno-Drogowym w Po­znaniu, gdzie w 1963 roku zdał maturę. 23 maja 1970 roku przy­jął święcenia kapłańskie w kate­drze poznańskiej. Pracował jako wikariusz w parafiach: Poniec, Pogorzela, Wiry (z rezydencją w Lasku), Ujście, Środa Wiel­kopolska (kolegiata), Murowana Goślina i Kościan (fara). W lutym 1983 roku został administratorem, a półtora roku później proboszczem parafii św. Marcina w Borzęciczkach(dekanat koźmiński). W 1990 roku objął parafię Narodzenia NMP w Poniecu. W kwietniu 1997 r. zwrócił się z prośbą do ks. abp. Juliusza Paetza o przeniesienie na placówkę duszpasterską bliżej Poznania i został mianowany proboszczem parafii św. Andrzeja Apostoła w Poznaniu-Spławiu, skąd po czterech miesiącach został odwołany i z dniem 31 października 1997 ustanowiony proboszczem parafii św. Stanisława B.M. w Ceradzu Kościelnym. Ks. Ryszard Makowski dokonał nieznacznych zmian w wyglądzie wewnętrznym kościoła. Przeniósł ambonę na prawą stronę i zlikwidował pulpit. Poza tym podniósł o jeden stopień część prezbiterium, aby lepiej było widać ołtarz posoborowy oraz zlikwi­dował mechanizm odsłaniania obrazu Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, odsunął także nieco główny ołtarz od ściany. W 1998 roku, w Grzebienisku rozpoczęła działalność grupa Anonimowych Alkoholików, której istnienie i pożyteczną społecz­nie pracę wspierał modlitwą. W marcu 1998 roku zaprosił do Ceradza Stowarzyszenie „Jerozolima" oraz dominikanów na uroczystość Zwiastowania NMP. W 1999 roku wiele działań podejmowanych przez proboszcza podporządkowane było przygotowaniom do misji parafialnych, które odbyły się w maju tego roku. Również przeprowadził kilka remontów: budowa chłodni cmentarnej, remont organów, dachu oraz dzwonu. Posługa ks. Ryszarda Ma­kowskiego naznaczona była cierpieniem i chorobą. Pod ko­niec września 1999 roku musiał udać się na dłuższe leczenie szpi­talne. W tym czasie obowiązki proboszcza przejął ks. Marian Plewa, proboszcz w Sędzi­nach. Ze względu na koniecz­ność dłuższego leczenia (1-25 VII 2000) obowiązki proboszcza sprawował ks. Roman Gajewski. Ponieważ stan zdrowia probosz­cza dalej się pogarszał z końcem 2000 roku pomagali w parafii księża z Tarnowa Podgórnego. W czasie choroby modlono się o zdrowie proboszcza, który zmarł 15 stycznia 2001 roku.

Ks. Zygmunt Humerczyk urodzony się 21 sierpnia 1926 w Terespotockie powiat Nowy Tomyśl. Rodzice: Antoni - mistrz murarski i Konstancja z domu Michalska - gospodyni domowa. Ks. Zygmunt był najstarszym synem z 7-mioro rodzeństwa. Do 7 roku życia wychowywał się w domu rodzinnym. Szkołę Podstawową po ukończeniu 6 klasy przerwała okupacja. Wróg niszczył nie tylko zabytki i kulturę, ale łamał ducha i wiarę. Szkoły dla dorastającej młodzieży zostały zamknięte. Urząd Pracy tzw. „Arbaitsamt” kierował dorastającą młodzież do ciężkiej pracy od której nie uchronił się zmarły ks. Zygmunt pracując w zakładzie malarskim. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 podjął naukę w Miejskim Gimnazjum i Liceum typu humanistycznego w Grodzisku, a w czasie pełnienia służby wojskowej w Międzyrzeczu, maturę złożył w Sulęcinie. Będąc uczniem w Gimnazjum pełnił obowiązki drużynowego w Harcerstwie, jednocześnie należał do Sodalicji Mariańskiej i aktywny w służbie ministranckiej, co miało zasadniczy wpływ na kształt jego powołania, do kapłaństwa. Po zdaniu matury w 1949 r., zwolniony z służby wojskowej, złożył podanie o przyjęcie do Seminarium Duchownego na ręce ks. Abp. Metropolity Walentego Dymka. Prośba została przyjęta. Studia filozoficzne podjął w Seminarium Duchownym w Gnieźnie, a następnie studia teologiczne w Poznaniu. 26 maja 1956 r. otrzymał z rąk ks. Abp. Metropolity Walentego Dymka święcenia kapłańskie. Po święceniach pracował jako wikariusz w Krotoszynie  (1956), Krobi (1956-1957) oraz w poznańskich parafiach: św.Wojciecha (1957-1960), św. Jana Kantego (1960-1965), św. Jana Vianey (1965-1968). We wszystkich parafiach szczególnie dużo czasu i energii poświęcał młodzieży.  W parafii Jana Kantego zajął się młodzieżą z marginesu społecznego tzw. „Czarne Koty” ratując młodych chłopców przed skierowaniem do domu poprawczego. 1 lipca 1968 r. ks. Abp. Antoni Baraniak powołał ks. Zygmunta do Ceradza Kościelnego z zadaniem przeprowadzenia remontów w parafii. 15 stycznia 1969 r. ks. abp. Antoni Baraniak mianował Go administratorem parafii w Ceradzu Kościelnym. W tym czasie odnowił kościół, kaplicę przy kościele, zrestaurował probostwo, dom parafialny, zbudował kaplice w Gaju Wielkim, Grzebienisku, Jankowicach i kilka krzyży przydrożnych.  Stał się współorganizatorem rozbudowy 3 szkół podstawowych między innymi w Ceradzu i Gaju Wielkim. Był niestrudzonym zbieraczem muzealnej „staroci” której nagromadził olbrzymie ilości. Nie zapominał o dokształcaniu teologicznym. Najpierw uzyskał stopień magistra, a 5 grudnia 1990 r. stopień licencjata z teologii. Na zjeździe koleżeńskim w Ceradzu Kościelnym, Ksiądz Prymas Kardynał Józef Glermp odznaczył Go medalem Prymasowskim za zasługi dla Kościoła. 4 października 1997 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał w rodzinnym Grodzisku Wlkp. 16 grudnia 2000 r. ks. Abp. Juliusz Paetz mianował ks. Zygmunta Humerczyka Kanonikiem Gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Szamotułach. Ks. Zygmunt był bardzo aktywny i współorganizował liczne imprezy w Bractwie Kurkowym. Otaczał nad nimi duchową opiekę, a oni nagradzali Go licznymi odznaczeniami. W maju 2003 r. walnie przyczynił się do realizacji podjętej inicjatywy z dnia 5 lipca 1939 r. - budowy pomnika Serca Jezusowego, jako votum Grodziska za uzyskanie niepodległości dla naszej Ojczyzny i to wg projektu z lat przed II wojną światową. 26 czerwca 2003 r., uczestniczył w zjeździe kursowym w Zielonej Wsi ukazując swoją energię fizyczną, dodając że będzie żył do 100 lat, nie przypuszczając, że za tydzień odejdzie do wieczności. Ks. Zygmunt zmarł 2 lipca 2003 r. we własnym mieszkaniu na kilka sekund przed wyjściem, aby sprawować Najświętszą Ofiary w kaplicy Sióstr Elżbietanek. Pogrzeb w dniu 5 lipca 2003 r. zgromadził w kościele poklasztornym olbrzymie tłumy wiernych i delegacji zwłaszcza z parafii Ceradz Kościelny. Liturgii żałobnej przewodniczył Ksiądz Arcybiskup Metropolita dr Stanisław Gądecki, który między innymi podziękował za Jego gorliwą służby bogatą w szeroką inicjatywę dla dobra szczególnie młodzieży.

Ks. Kazimierz Słupski. pierwszy powojenny proboszcz parafii w Ceradzu Kościelnym, od l września 1945 roku. Urodził się 28 lutego 1909 roku, na Kresach, w Kłodnie Wielkim, w powiecie żółkiewskim (woj. lwowskie). Był synem Jana i Marii z domu Jaszczyszyn. W latach szkolnych był ministrantem w kościele parafialnym. Ukończył II Gimnazjum im. Karola Szajnochy we Lwowie. W wyższych klasach gimnazjum został wychowankiem Małego Seminarium Arcybiskupiego we Lwowie. Maturę zdał w 1930 roku i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1935 roku z rąk arcybiskupa Bolesława Twardowskiego i został skierowany do Dunajewa w powiecie Brzeżańskim, gdzie pracował jako wikariusz i prefekt w szkole powszechnej. W latach 1937-1939 pracował w Kropcu nad Dniestrem, jako wikariusz i prefekt. l września 1939 roku został administratorem w Pużnikach, w woj. tarnopolskim, gdzie przeżył okupację radziecką i niemiecką. W tym czasie pomagał ukrywać Żydów za co był więziony przez okupanta. Kiedy parafia w Pużnikach została spalona przez bandy ukraińskie przeniósł się do Buczacza skąd, jako repatriant trafił w 1945 roku do archidiecezji poznańskiej. W nowej diecezji najpierw minowano go kapelanem w Zakładzie św. Józefa w Wieleniu (15 V 1945),
a później administratorem parafii w Ceradzu Kościelnym (l IX 1945). W ceradzkiej parafii pracował 23 lata - do listopada 1968 roku. Dwukrotnie zorganizował w parafii misje: w 1947 i 1959 roku. W czasach księdza Słup­skiego „narodziła się" tradycja corocznych pielgrzymek do Czę­stochowy.

 

Ks. Wojciech Bajerowicz. Urodził się 22 kwietnia 1882 roku w Śremie, jako syn Wacława sekretarza sądu i Wiktorii ze Stajewskich. Uczył się w szkołach elementarnych w Łobżenicy i Pile, a później w Gimnazjum św. Marii Magdaleny Poznaniu, gdzie zdał maturę (1902). Zaraz po maturze rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchow­nym w Poznaniu i Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 11 lutego 1906 roku. W latach 1906-1909 był wikariuszem w Żytowiecku, Lwówku, Pawłowicach i Margoninie. Już wtedy dał się poznać, jako aktywny działacz społeczny. Będąc prezesem miejscowych towarzystw świeckich doprowadził do ich aktywizacji i wzmożenia działalności. Władze pruskie szybko zauważyły patriotyczną i oby­watelską postawę młodego kapłana. Aby Polacy z Wielkopolski nie wstępowali do pruskiego związ­ku kolarskiego założył podobną polską organizację. W 1910 roku został prezesem Banku Ludowego w Margoninie. W la­tach 1910-1913 władze pruskie kilkakrotnie wzywały go przed sąd, m.in. zarzucając szkalowanie Królestwa Pruskiego. W 1916 roku został przeniesiony do Szamocina, a w 1918 roku został proboszczem w Drzeczkowie. 1 stycznia 1923 roku ob­jął proboszczowanie w parafii św. Stanisława Biskupa w Ceradzu Kościelnym. Nie zaniechał jednak działalności społecz­nikowskiej, nadal udzielał się w towarzystwach świeckich, bankach ludowych, organiza­cjach kościelnych (Związek Kapłanów „Unitas"), od 1927 roku pisywał do gazet, w 1929 roku został z nominacji prymasa Augusta Hlonda inspektorem nauki religii w szkołach podstawowych powiatu Poznań-wieś. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej uspokajał i dodawał nadziei parafianom. W ogłoszeniach parafialnych zachęcał do wytrwałej modlitwy w przededniu wojny. Zginął w czasie powstania warszawskiego 31 sierpnia 1944 roku.

 

Ks. Kazimierz Rolewski, urodzony w Poznaniu 2 VI 1887 roku w rodzinie urzędnika kolejowego Stanisława i Elżbiety z Kinowskich. Po uzyskaniu matury w Lipsku (15 III 1907) zgłosił się do Seminarium Duchownego w Poznaniu i rozpoczął studia filozoficzno-telogiczne. Święcenia kapłańskie przyjął w Gnieźnie 11 stycznia 1911 roku. W latach 1911-1916 był duszpasterzem polonii w Niemczech (Saksonia), skąd powrócił do Polski i objął wikariat w Głuszynie. Od 1920 roku był rządcą kościoła filialnego w Małej Starołęce (parafia farna), gdzie po erygowaniu nowej parafii w Starołęce został jej pierwszym administratorem. 3 kwietnia 1922 roku został administratorem ceradzkiej parafii.

Z Ceradza został odwołany l października 1922 roku i powołany na stanowisko proboszcza w Ostrowie Wielkopolskim. W latach 1928-1935 był rektorem i proboszczem w Seminarium Duchownym w Poznaniu. Zmarł 13 marca 1936 roku w Poznaniu.

 

 

 

Ks. Czesław Bogacki, urodzony w 1885 roku, wyświęcony 30 stycznia 1910 roku. Po święceniach pracował, jako wikariusz w Wyszanowie a później w poznańskiej parafii p.w. św. Marii Magdaleny (od 1911). Jego posługa w Ceradzu Kościelnym od 1921 roku nie była łatwa. W wyniku energicznych i mądrych działań uporządkował beneficjum i wy­jaśnił wiele spraw z dzierżawca­mi. Podjął on wstępne działania, aby uporządkować organizacyj­nie parafię, jednak opuścił ją po roku i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie z Ameryki w roku 1926 rozpoczął pracę duszpasterską w archidie­cezji gnieźnieńskiej, m.in. jako administrator w Płonkowie (od 1927), Lenartowicach (od 1937) oraz Złotnikach Kujawskich (od 1949). W 1966 przeniósł się do diecezji wrocławskiej. Zmarł 4 maja 1967 roku w Warszawie.

Ks. Stefan Ogrodowski, urodził się 24 stycznia 1888 roku w Kępnie. Jego rodzica­mi byli Władysław i Sylwestra Nowakowska. Był uczniem gimnazjum krotoszyńskiego, które ukończył w 1909 roku, po czym wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 15 lutego 1913 roku i miesiąc później został wikariuszem w Książu, potem w Wilczynie (1915), a od l lutego 1917 roku w Modrzu. 15 marca 1920 roku został administratorem w Ceradzu Kościel­nym. Osobiście poprosił  Konsystorz o zmianę, która nastąpiła z dniem l maja 1921 roku. Po odejściu z Ceradza pracował w Drzeczkowie (od 1923) i administratorem w Stokach, dekanat lwówecki (od 1924). W latach 1925-1927 pracował duszpastersko wśród Polaków w Niemczech. Od 1934 roku był proboszczem w Święciechowej, później objął parafię św. Jana Chrzciciela w Krotoszynie (od 1937). Aresztowany 6 października 1941 roku i uwięziony w Forcie VII w Poznaniu, skąd został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau (30 X 1941), gdzie zmarł 12 lutego 1942 roku.

Ks. Gustaw Jan Bombicki zo­stał mianowany proboszczem po śmierci ks. Ptaszyńskiego. Urodził się 11 czerwca 1883 roku w Kępnie, był synem Bolesława nauczyciela szkoły podstawowej i Emilii Gutschke. Po maturze w 1902 roku wstą­pił do Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie, gdzie studiował filozofię i teologię. Święcenia kapłańskie przyjął 11 lutego 1906 roku i już od l marca rozpoczął pracę wikariusza w Kórniku. Rok później został skierowany na wikariat do Przemętu, gdzie dał się poznać, jako energiczny organizator działalności społecznej Polaków, m.in. jako członek zarządu Banku Parcelacyjnego, prezes Katolickiego Towa­rzystwa Robotników Polskich oraz przewodniczący rady nadzorczej Banku Ludowego (1907-1909). Wszędzie spotykał się z życzliwym przyjęciem i dobrą opinią ze strony proboszczów, l marca 1913 roku został administratorem w Ceradzu Kościelnym i pracował w parafii do 1920 roku.

Ks. Franciszek Ptaszyński. Urodził się 25 marca 1836 roku w Chociszewicach, koło Kobylina. Jego rodzice, Karol i Seweryna ze Sworowskich, nie należeli do ludzi majętnych (ojciec był kamerdynerem), ale zadbali o wykształcenie syna, który w 1855 roku uzyskał maturę w gimnazjum leszczyńskim. Zaraz po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu (17 VI 1855), skąd w lipcu tego samego roku został skierowany na studia do Monasteru (stypendysta). Po odbyciu tzw. kursu praktycznego w Gnieźnie (practicum) otrzymał 23 X 1859 roku święcenia kapłańskie. Od roku 1860 pracował w Wałczu (nauczyciel religii), później w Grodzisku (mansjonarz), Czarnkowie (wikariusz) oraz Buku (wikariusz w 1atach 1864-1869). Prezentowany przez patro­na ceradzkiej parafii Augusta Mathesa został proboszczem 30 sierpnia 1869 roku, gdzie pracował do śmierci. Ze względu na kłopoty zdrowotne w 1912 roku otrzymał do pomocy wikariusza (własnego siostrzeniec), z którym jednak nie mógł się zgodzić. Od l marca 1913 roku pomagał ceradzkiemu proboszczowi ks. Gustaw Jan Bombicki.